Frederiks werk kenmerkt zich door een breed spectrum aan thema’s en technieken. De beelden zijn daarbij altijd vensters op een andere tijd, geografie of cultuur.

Frederik Poppe behandelt vaak het omgaan met hulpbronnen. De eindige hulpbronnen komen terug in zijn series over verlaten tankstations of vervoermiddelen over water en over land. Menselijke hulpbronnen, sociaal kapitaal en het gebruik van de openbare ruimte vormen het onderwerp van beelden en series die de interacties tussen mens, milieu en architectuur weergeven. De ruimte dient enerzijds als middel voor communicatie en ontplooiing (bijvoorbeeld door het samenzijn bij het schaken of kaarten), anderzijds is ook de opmars van de mens en zijn drang om hulpbronnen uit te buiten herkenbaar.

Daarnaast speelt het thema vrijheid een centrale rol: vrijheid van meningsuiting, vrijheid van reizen, persvrijheid en de vrijheid van kunst en wetenschap zijn een kostbaar goed, waar de kunstenaar steeds weer op wijst. Nadat zijn vader uit de DDR naar de BRD was gevlucht, bracht het gezin vanaf 1978 vele jaren in het buitenland door. Poppe zet deze passie zowel beroepsmatig als privé voort en laat internationale culturele invloeden in zijn artistieke werk terugkomen.

Poppe verwerkt altijd toevallige structuren in zijn werken en combineert schildertechnieken met zeefdruk, hoogdruk en sjablonen. Hierdoor ontstaan overlappende kleurlagen (acryl en olieverf), die hier en daar worden gecontrasteerd door grafische elementen. De op foto’s gebaseerde schilderkunst wordt vaak gecombineerd met elementen van de zeefdruk om dit spanningsveld tussen abstractie en figuratie te creëren. De kunstenaar maakt op een ongebruikelijke manier gebruik van zeefdruk: er worden zelden oplagen gemaakt, bijna alle werken zijn unieke stukken. Het technische repertoire wordt uitgebreid met een verdere ontwikkeling van de „décollage“, het gebruik van reclameposters en het laag voor laag blootleggen van verborgen structuren. Décollages werden al in 1949 door de Affichisten als kunstvorm ontwikkeld. Poppe past de techniek echter aan door een extra laag wit papier toe te voegen, waardoor ook hier toevallige structuren tot hun recht komen. Zo komt de spanning tussen het planbare en het onplanbare in alle technieken tot uiting – zelfs in zijn installaties, die altijd aan de specifieke locatie worden aangepast.

Tijdens zijn residentie in Kunstwerkplaats de Zandberg werkt Frederik samen met kunstenaars van de Zandberg rond zeefdruk en décollage.